The final countdown
Door: webmaster
Blijf op de hoogte en volg jeroenenmarielle
05 Juni 2010 | Mongolië, Ulaanbaatar
We wisten niet wat we moesten verwachten van de Gobi woestijn, maar dat het weer uren en uren in een oude Russische jeep over slechte wegen ging zijn konden we al denken. We kropen met nog 3 andere toeristen in het busje en vertrokken voor 2 dagen rijden richting Gobi. Onderweg sliepen we in yurts van nomadische families. We speelden spelletjes met enkelbotjes van schapen en omdat we het onbeleefd vinden om niet mee te doen met lokale gebruiken, dronken we er vodka bij. Het landschap was droog, maar niet meer zo plat als in het Oosten. We stopten bij rotsformaties waar boeddhistische monniken vroeger leefden tot de Russen ze vermoorden of naar Siberia deporteerden. Daarna kropen we op een kameel en na 1 uur begrepen we al waarom die Mongolen vaak zo raar lopen. Amaai, ons gat! We wandelden door rode gebergtes en door een canyon die zo smal is dat het ijs er winter en zomer blijft liggen. In de woestijn over ijs wandelen dat hadden we niet verwacht. En dan ging het eindelijk richting de zandduinen. Daar waren we voor gekomen. Deze zandduinen zijn soms tot 500 meter hoog en zijn echt indrukwekkend. Ondertussen was het al 2 dagen bewolkt en dus hadden we niet het zicht met de helderblauwe hemel, maar dat gaf niet, het bleef wondermooi. Onze reisgenoten vonden 500 meter in het zand te veel om te klimmen, maar voor ons was dit natuurlijk niets. Als het minder dan 16 dagen naar boven is, valt het wel mee. Gezwind trotseerden we de wind en zand in ons bakkes en werden op de top beloond met een zicht op nog veel meer zandduinen. Ik stond daar te genieten van het zicht en besefte dat we rond waren. Dit was het laatste grote punt op mijn agenda. Mooi dat we dat allemaal hebben mogen zien en ervaren. De mooiste tropische oceanen, de hoogste bergen, de eindeloze steppes,… en nu ook de woestijn. Van de woestijn ging het naar een waterval en daar te midden van het groene landschap begon, na enkele regen- en hagelbuien de zon er weer door te komen. We klommen weer een klein heuveltje op, het begint een gewoonte te worden, en genoten weer van het zicht. s ‘Avonds kregen we een traditionele Mongoolse barbecue waarbij ze warme stenen tussen het eten leggen. We maakten nog een ritje met het paard en dan ging het richting de provinciehoofdstad. Zoals alles in Mongolie was dit niet echt de grootste of meest moderne plaats, maar we vonden een hotelletje met een goed bed en dat was genoeg. Het was ook weekend en dus besloten we ons nog eens onder te dompelen in de lokale cultuur en naar de karaoke bar te gaan. Naast een paar enthousiaste jongelingen en de altijd aanwezige serieuze dronkaard, waren ook de flikken van de partij. In uniform zongen ze karaoke en zelf Jeroen waagde het om evergreens te brengen. Plezant om eens te zien, maar toch niet direct mijn favoriete uitgaansplaats.
Terug in Ulaanbaatar ging het rechtstreeks naar het lekkere Italiaanse restaurant dat we hier ontdekt hebben. Na weer een 10-tal dagen volledig Mongools dieet is het zalig om weer eens iets lekker te eten. Het enige problem is dat we het duidelijk niet meer gewend zijn om Westers te eten. Ofwel krijgen we krampen ofwel valt het eten van een volledig stuk vlees veel te zwaar en worden we misselijk. In elk geval, we worden er altijd een beetje ziek van, maar het is zodanig lekker, dat we het ons niet aantrekken.
Als laatste uitstapje zijn we 3 dagen naar een natuurpark dicht bij Ulaanbaatar gegaan. We kregen onze eigen prive-yurt en eten klaargemaakt door de buren. We wisten dat het de laatste 3 dagen Mongools eten waren, maar dan nog kregen we het echt niet meer binnen. Tussen de regenbuien in maakten we mooie wandelingen en begonnen te beseffen dat ons jaar reizen echt wel zo goed als voorbij was. Het is veel te rap gegaan, maar het was fantastisch. Indien ons werk echt zou aandringen op een extra jaartje verlof, we zouden er niet moeilijk over doen.
Om de cirkel helemaal rond te maken hebben we een ticket geboekt met de Russische luchtvaartmaatschappij Aeroflot (hun slogan: great nation, great airlines!) en maken nu al grapjes over de norse stewardessen die als we om water vragen kordaat njet zulen zeggen.
En als afsluiter, om het op zijn Mongools te zeggen: ik zit nog steeds stevig in het zadel! De eindstand in de grote internationale manillekaarting is 19-13.
Tot binnenkort!
Terug in Ulaanbaatar ging het rechtstreeks naar het lekkere Italiaanse restaurant dat we hier ontdekt hebben. Na weer een 10-tal dagen volledig Mongools dieet is het zalig om weer eens iets lekker te eten. Het enige problem is dat we het duidelijk niet meer gewend zijn om Westers te eten. Ofwel krijgen we krampen ofwel valt het eten van een volledig stuk vlees veel te zwaar en worden we misselijk. In elk geval, we worden er altijd een beetje ziek van, maar het is zodanig lekker, dat we het ons niet aantrekken.
Als laatste uitstapje zijn we 3 dagen naar een natuurpark dicht bij Ulaanbaatar gegaan. We kregen onze eigen prive-yurt en eten klaargemaakt door de buren. We wisten dat het de laatste 3 dagen Mongools eten waren, maar dan nog kregen we het echt niet meer binnen. Tussen de regenbuien in maakten we mooie wandelingen en begonnen te beseffen dat ons jaar reizen echt wel zo goed als voorbij was. Het is veel te rap gegaan, maar het was fantastisch. Indien ons werk echt zou aandringen op een extra jaartje verlof, we zouden er niet moeilijk over doen.
Om de cirkel helemaal rond te maken hebben we een ticket geboekt met de Russische luchtvaartmaatschappij Aeroflot (hun slogan: great nation, great airlines!) en maken nu al grapjes over de norse stewardessen die als we om water vragen kordaat njet zulen zeggen.
En als afsluiter, om het op zijn Mongools te zeggen: ik zit nog steeds stevig in het zadel! De eindstand in de grote internationale manillekaarting is 19-13.
Tot binnenkort!
-
05 Juni 2010 - 20:47
Annemie:
Manillen, daar spreken we niet eer van! -
06 Juni 2010 - 21:55
Iris:
nog 1 (!!) nachtje slapen!! -
03 Juli 2010 - 18:55
Sies En Ief:
hallo? waar zijn jullie?
-
19 Juli 2010 - 09:44
Tante Sylvain:
allez, zijde gulder nu ol were of oe zitda?
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
